De schrijfster vraagt zich zwaar af of ze deze titel al eens eerder heeft gebruikt. Aan Gerda kan ze het niet vragen, want die weet het al helemaal niet. Vergeten doet ze gemakkelijk en niet weten is haar basishouding. Zo weet ze niet meer waar het toilet is van de kerel die haar al jaren batste. De mensen kijken haar raar aan. Wat is er werkelijk gebeurd? Weet Gerda dat echt niet meer? Geroutineerd doet ze nog een kansloze poging om het te herinneren. Bepaald dom is ze niet, maar ook niet slim. Vergeetachtig evenmin; alleen voor dit soort zaken en juist nu ze in de letterlijke hoogtijdagen van libido leeft. Genoeg voor het grijpen, dus waarom onthouden?

Ja dan vergeet je de vele anderen van toen. Ze kan ze proberen te onthouden, ze koesteren en voor elk van hen een dildo kopen en die op een lange dunne plank boven haar bed zetten. De vorm en grootte van de dildo representeert dan hun gestalte en als ze het helemaal niet meer kan onthouden kan ze altijd de naam aan de onderkant plakken. De onderkant die dan alleen nog doet onthouden of zelfs dat al niet meer. Gerda tilt regelmatig alle dildo's van de plank om na te gaan met wie ze weer gesproken heeft. Hoe zag hij er ook alweer uit?

Zaken vergeten is als afscheid nemen van dingen en mensen. Het verschil tussen afscheid nemen en vergeten lijkt groot. Dat is het echter niet. Je vergeet zelfs of de vrienden van toen echte vrienden waren. Gerda is daar al helemaal geen expert in. Ze is een voorbeeld van waarom proberen niet eens de moeite waard is. Het is net zo nutteloos als een borstonderzoek. Waarom zou ze? Paar opgezette borstkliertjes. Gezondheid heeft een prijs. Waarom zou ze in één keer 220 euro eigen risico de borsten laten betasten door een chirurg? Meestal is zij het die er geld voor krijgt. Hee, dat is omkeerde wereld! Zo ziet ons zorgstelsel eruit. Gerda wordt genaaid en moet nog bijbetalen ook! Diagnose Behandelcombinaties (DBC's) die in één keer worden leeggetrokken al is er geen foto gemaakt lokt uit tot overconsumptie. Gerda hoeft haar borsten niet op de foto. En dan klaagt de omgeving dat Gerda onverantwoordelijk handelt om zo'n onderzoek te weigeren. Gerda loopt wel grotere risico's met haar SOA's en nachtelijke wandelingen door de stad. Wat zal het worden AIDS of Syfilis of misschien komt borstkanker wel om de hoek sluipen. Verschillende doodsoorzaken concurreren hard met elkaar terwijl de omgeving nog harder scheldt, dat ze het zo niet mag stellen. Gerda heeft er lak aan. Het leven is vergankelijk; net als vrienden. Dus Gerda vergeet graag.

Gerda vergeet graag de risico's de momenten waarop ze haar knapzakje moet pakken en door moet gaan. Ze vergeet graag totdat ze dat ene knobbeltje voelt in haar borst zodra er een DBC wordt geopend die niet meer gesloten wordt tot haar dood. Gerda is altijd de dame geweest die speculeert met levensfragmenten en die staan in een rij op haar plank boven haar bed. Hopelijk heeft ze het naamstickertje niet verwisseld van vergetelheid.

© TG

Tante Gerda heeft de laatste tijd wat last van aandachtsgebrek. Veel mensen in haar directe omgeving pretenderen goed bezig te zijn. Men telt goede bezigheden als ze te benoemen zijn in termen als op vakantie gaan, ontspannen, familie over laten komen of eindelijk aan het huis sleutelen. Gerda heeft het nu al gehad met die bezigheden: helemaal nu zelfs haar schrijfster het af laat weten en zich voorzichtig in dit soort bezigheden tracht te werpen.

Dit hoort niet. Gerda valt harder in het zomervakantiegat, als nooit tevoren. Dit is het gapende gat dat direct na de Tour de France voor haar ligt. Ze heeft de fiets nauwelijks tot stilstand kunnen brengen. Ze vindt het niet eerlijk dat het altijd alleen maar om de Tour draait. De Tour is namelijk maar drie weken. Zomer: een tijd van niksen, boeklezen, rustige periodes op het werk en daarom maar sociaal maatschappelijk verplicht vrij nemen. Op het werk wordt al weer gekibbeld over de kerstvakantie-indeling. Welkom in de echte wereld.

We weten dat Gerda het er vorig jaar niet beter van afbracht. Helaas gaf drie hoog geen hanggarantie. Ze had op de vierde etage moeten zitten! Polissen muteren. En nog steeds, hoewel niet meer vier hoog oh nee eens drie hoog, want blijkbaar leeft ze nog. Polissen mutileren: dat is wat ze alleen nog maar wil. En pijpbommen in iemand achterste schuiven. Gerda is echt bereid om alles te doen dat de matigheid van een ontspannende zomer kan wegwerken. Kan anders de Tweede Kamer niet voortijdig terugkeren van reces? Hebben ze dan geen Breivik voor Nederland? Hier zitten ze toch ook allemaal te gamen? Nieuwe, jonge dagblaadjesjournalisten proberen het bijna dode nieuwsvuur op te poken. Niet dat het gaat lukken: helemaal niet met Andries Knevels kop elke avond op TV. Wat heeft hij nu te maken met politiek. Wat is het tragisch om een verleden bij de EO te hebben. Eruit getrapt worden helpt eerder wel. Alles beter dan de Spits lezen: omdat de Pers er eventjes niet is op het station. Gerda weet het wel zeker: dankzij de Spits is er een dikke communicatiestoring in de metro van Rotterdam ontstaan. Wanneer kon het anders!?

Wat dan te doen als de aandacht uitblijft, heel de zomer?  Wat heeft het voor zin om naar de kansloze oorden als Ibiza, Lorette en Salau te gaan als hier in Groningen de kansloosheid zelve huist? Ze kan het alleen maar verplaatsen. Natuurlijk weet Gerda dat ze op die oorden genoeg aandacht krijgt of juist niet, want helaas heeft ze niet het hersenloze gezichtje zoals de Oh oh Gerzo dames. Gerda beseft dit nu pas. Dit is een schok. Ook daar vindt ze niet de gebruikelijke aandacht! Waar is iedereen toch!? Waarom kan het spel niet naar haar toekomen. Haar stel, haar jachtgebied, haar speeltjes. Het zou zoveel makkelijker zijn. Maar de speeltjes zijn op vakantie, naar festivals: meerdaags nogwel. De stamkroeg is leeg, mensen komen terug met opbouwende verhalen terwijl Gerda even niets kan verzinnen. Gerda luistert niet graag. Ze kan net zo goed wegblijven zo. Als er deze zomer niks anders is dan de afwezigheid van haar ‘flat characters’, de Spits en Andries Knevel dan kan Gerda alleen maar agressief worden.

Duf en afwezig slentert ze over de rustige trottoirs van de stad richting de ochtendtrein. Er is alleen maar werk. Opeens slingert een fietser van zijn pad en rijdt haar kant op. Het is een kort vadsig mannetje met een dikke kikkerkop. Zijn kromme beentjes komen nauwelijks op de trapper.

“Hee Gerda ga me pijpen.” 

Woest kijkt Gerda op. Is dit alles wat ze kan krijgen deze zomer!? Ze scheldt het met een verbazingwekkend harde stem uit: de woorden worden gemakkelijk doch fantasieloos gevonden. Op dit niveau is ze al. Ze duikt op de fietser, duwt hem omver en trapt dronkenman en fiets ineen.

“Dit is wat je krijgt als ik geen aandacht krijg!” gilt ze rauw.

“Hier in je gezicht.” Gerda prikt haar hak in zijn mond.

“Pijp dit eens.” Gerda duwt de hak door tot zijn huig.

“Rot zomer, rot vakanties, rot politiek dalseizoen. Is er helemaal niets meer dan dit!?”

Gerda wrijft haar rok weer glad en vervolgt haar jammerlijke, aandachtsloze weg; op naar de Spits en de trein.

© TG

Koel calculeert Gerda wat ze vanavond gaat vertellen. Als ze geen onderwerp heeft, zegt ze de avond steevast af. Waar gaat ze de hele avond over zeiken? Verhalen van een heel ander kaliber suizen door haar hoofd. Dat is postmodernisme: zoeken naar het verhaal in het verhaal. De man in de man en het beest in het beest. Ze zijn één en hetzelfde en iedereen probeert maar om het verschil te maken. Gerda maakt het verschil: in haar kansloosheid. Dat is postmodernisme; zoek de kansloosheid in de kansloze vrouw.

Welke onderwerpen zijn vanavond voorradig? Het nieuws heeft Gerda al een week niet meegekregen en die week daarvoor was ook al magertjes. Nieuws volg je niet als je zo’n  kansloze studie als Geschiedenis hebt gestudeerd. Nieuws ga je saai vinden daardoor. Het is allemaal door te trekken: de lijnen van de geschiedenis. Heeft ze toch nog wat van haar zwaar door de overheid gesubsidieerde pretstudie. Het nadeel van nieuws is dat je altijd te laat bent, wil je het doorvertellen. Gerda wil niet meedoen aan dit doorvertelspel. Ze doet er zo niet aan mee, dat ze pas twee weken later te horen kreeg dat er in Japan een kernreactor met een meltdownprobleempje zit en dat half Japan plat ligt. Of ze het niet meegekregen had. ‘Nee’ was het antwoord. Verbazing in de lunchkantine alom. “Volg jij het nieuws niet?” ‘Niet altijd’ probeert Gerda te verbloemen. Niet altijd, wat nou niet altijd: dit is al anderhalve week bekend nieuws! Tante Gerda moet iets zinnigs zeggen. Ze legt in vier zinnen uit, dat Japan een geschiedenis kent van eeuwenlang onafhankelijk blijven en zich niet aan het wereldwijde instabiele olie-infuus wil leggen. Daarom heeft het zwaar geïnvesteerd in kernenergie. Daarbij vraagt Gerda zich persoonlijk af waarom een hightech land als Japan zich zo afhankelijk heeft gemaakt van een energiebron die heel gevoelig is voor aardbevingen. Het is stil in de kantine. Tot zover het nieuws.

Welke onderwerpen zijn er dan nog over: mannen? Ah nee.. niet weer. Vanavond even niet. Eigenlijk nooit niet. Gerda vindt het niet leuk om het met dames over de mannetjes te gaan hebben. De standaardvragen zullen wel weer gesteld worden: suggestieve vragen. “Dus je wilde meer?” Meer seks, ja Gerda is daar wel voor in. Helaas is de vraag anders bedoeld en moet het gaan over relatiewensen. Waarom is dat altijd het verrekte eindpunt van een avontuur? Waarom niet doorgaan na de finish of de finish helemaal omzeilen. Gerda is opeens niet prestatiegericht. Waarom wil de man altijd de vrouw psychisch en lichamelijk nemen terwijl vaak maar één kant van de vrouw het leukste blijft? Gerda kan dat nooit uitleggen. Laat ze het onderwerp maar overslaan.

Boeken, ja over boeken. Gerda leest amper. Ze kan maanden van slag zijn door één boek. Obsessief kan ze op zoek gaan alle informatie omtrent dat ene verhaal. Het laat haar niet los. Uiteraard kan ze vragen aan de ander welke boeken zij leuk vinden, maar dat pakt vaak net zo teleurstellend uit als naar iemands vakantie vragen. De meesten kunnen niets meer zeggen dan: “leuk”.  Wat een verspilling van tijd en geld zo’n vakantie! En zo lezen veel mensen hun boeken; desnoods vier per week. En als je ernaar vraagt, dan kunnen ze er meestal niks zinnigs over zeggen. Het heeft weinig zin en Gerda kan ook niet over haar laatst gelezen boek praten. Het gaat over een castraatzanger die uiteindelijk vrouwen met dolken probeert te verkrachten. En het is alweer stil.

Nieuws, mannen, boeken: het heeft allemaal geen zin. Dan moet het maar weer over haar jammere avonturen gaan, want het gezelschap bij haar heeft er geen. Let the show begin. Gerda staat achter de gordijnen en blaast de laatste zenuwen eruit: het afzegsmsje is verzonden.

© TG

Tante Gerda kan erg stom zijn als de markt op zijn best is. Het is lente; lange dagen meer zon energie en feesten. En juist nu weet Gerda niet wat ze wil. Normaal grijpt ze alles wat iets te dicht langs de korte kan van de bar loopt. Dit zijn er veel in deze periode van het jaar. Er zijn dagen dat ze door de stad loopt met een veelbelovende air die zo door de mannen wordt begrepen. Ze weet wel wanneer ze nagestaard wordt. Een wandeling op een zondagmiddag levert haar zeker vier reacties op. Mannen fluiten spontaan een liedje voor haar. Dit doen vogels normaal toch? Als de straat 'ja' gilt, laat die tijd maar van meerdere mannen en krijsende orgasmen maar komen. Helaas is er nog werk en ander interessant geneuzel. Het begint erop te lijken dat Gerda een hobby heeft. Wat burgerlijk. Die hobby neemt zoals vele hobby's toch wel de overhand en zeg dan maar 'dag' tegen gillende orgasmen.

Nu kan Gerda de externe factoren wel de schuld gaan geven, maar ze moet zich eerder afvragen waar die gemiste kansen werkelijk vandaan komen. Als er een groep mensen is en er wordt een schaal met snoepjes bij hen neergezet, dan is Gerda de laatste die zich naar de schaal dringt en een graai doet. Gerda zal nooit vooraan staan om haar deel te pakken. Ze kijkt ernaar en wacht, wacht te lang, want zo is deze doos. Waarom toch!? Iedereen dringt in de menigte naar voren, werkt zich in de beste positie. Gerda heeft een enorme weerzin om zich door de menigte naar voren te wurmen. Op andere fronten heeft Gerda totaal geen last van weerzin. Iedereen zegt dat ze stom bezig is zo. Iedereen vertelt haar dat ze het wel moet doen, maar ze doet het toch niet. Wat is er mis met haar? De schaal met snoepjes, hoe groot ook, kan leeg over blijven en dat is niet wat Gerda wil. Het is te typisch, het is ronduit raar. Ook Gerda heeft zo haar meerdere kanten. Je zou bijna zeggen: 'veelzijdig'. Maar veelzijdigheid zou haar juist goed in de markt moeten plaatsen en dat doet deze goede eigenschap nu niet. Ach, Gerda kan van elke goede eigenschap een jammere maken. Kansoosheid staat weer voor Gerda's opengetrapte deur.

Wat blijft er dan over voor Gerda als zij zich niet in de dringende menigte begeeft? In de schaal blijven de minder lekkere snoepjes over. Gerda gaat daar ook meestal aan voorbij, maar af en toe pikt ze er een nog snoepje uit. Kijk, zo kennen we haar weer: nemen wat makkelijk zonder voordringen te verkrijgen is. Dat wat er over blijft zijn de mannen die allemaal wel iets hebben. Ze hebben iets, wat niet aantrekkelijk is voor de gillende en dringende vrouwenbende. Dat iets kunnen ze soms verbergen maar meestal niet. Meestal niet, omdat dit 'iets' een signaal verstuurt. Gerda komt er uiteindelijk ook wel achter. Ze hoeft daar weinig voor te doen. Het is lastiger als iemand er leuk uitziet. Lekkere hapjes kunnen zich ontpoppen als zwaar aanhankelijke pubers, vluchtende vaders met de vrouw nog thuis, mannen die na één keer seks niet meer met een vrouw normaal kunnen praten en mannen die nog van hun moeder houden. Een verborgen geestesziekte kan ook nog het geval zijn. Precies om deze reden aarzelt Gerda bij het graaien in de schaal. Elk snoepje heeft wel iets, maar Gerda kan dit signaal ook koppig negeren. Vaak is dat best wel stom, maar wat moet ze anders? Ze is nooit goed geweest in het opeisen van haar deel: het goede deel. Claimen kan ze al helemaal niet. Wat je dan nog in je bed krijgt is twijfelachtig. Gerda moddert maar wat aan totdat het reeds verspelde omhoog komt. Het komt altijd omhoog uiteindelijk en dit kan van alles zijn, want iedereen heeft wel iets, dus zijn de 'ietsen' onnoemelijk. Iedereen heeft een sickness: Gerda al helemaal.

De schaal is leeg. Gerda heeft net de laatste kneus de deur uitgezet. Tijd voor iets anders, want ze wil niet weer wachten op de volgende bijna lege schaal. Gerda zou eens moeten stoppen met wachten en meer handelen. Dus dan maar weer achter de korte kant van de bar. Haar vijver, haar schaal, haar domein.

© TG

Als Gerda iemand vanuit het nachtleven op klaarlichte dag ziet langslopen, staat zij verschrikt de gast na te staren.  “Die past hier niet, dat hoort niet! Waar is de rooklucht het bier, de bar en de harde muziek?”

Het is alsof de lichten van een goedkope disco opeens aangaan. Het is tering laat en iedereen moet maar met de gescoorde griet naar huis gaan. Gerda knippert met de ogen en kijkt de opgescharrelde vent aan. Ze schrikt: hij des te harder. Mannen schrikken altijd enorm als zij wordt herkend: alsof het in Gerda’s ogen staren al een SOA oplevert. Is best mogelijk. Het instinct van de man liegt niet. Dit is gepaste angst, geen vals alarm. Hij moet het op z’n hollen zetten. Gerda is echter eerder weg.

Zo gaat dat altijd. Soms verbaast het haar, dat ze nog Oude Bekenden heeft die haar nog willen spreken. Die oude bekenden vertellen haar in vragende vorm een pijnlijk verhaal. ‘Waarom heb je niks van je laten horen al die jaren!?” “Waarom ben je die nacht niet gebleven?” ‘Waarom kom je nu pas in de buurt?” “Waarom heb je blokkades?” Gerda heeft geen flauw idee hoe hierop te antwoorden. Was ze maar politicus met mediatraining. Nu lijkt ze Mark Rutte wel: die van vier jaar terug dan. En zo kan Tante Gerda alleen maar antwoorden: totaal verkeerd dus. Gerda kan ze niet met zinnen beantwoorden. Ze moet daarvoor teveel zaken aan elkaar rijgen. Voor Gerda is dat te lastig.

Wat moet ze dan doen? Moet ze al haar jammere geschiedenissen oprakelen? Moet ze het relevante hoofdstuk er nog eens bij halen? Gerda heeft heel wat hoofdstukjes achtergelaten bij Bekenden: blokkades of niet. Best knap als je zelf geen open boek kan zijn, maar wel hoofdstukken schrijft voor Oude Bekenden. Een hoofdstuk: dat is het dan. Gerda pakt bij de laatste alinea haar knapzakje al in. Weggaan is makkelijk, blijven is eng. Blijven is kwetsbaar zijn, zich hechten aan mensen. Vaak is één hoofdstuk al te lang en dan gaan de herinneringen mee in het knapzakje. De trein gaat. Op naar het volgende tussenstation. Gerda had de kaartjes al lang van tevoren gekocht.

Het is mooi om zo in de boeken te komen te staan zolang Gerda er maar controle over heeft. Is dat niet het geval, dan is het hek van de dam. Dan wordt er niet meer geschreven. Ook de pen zwijgt. Gerda kruipt stilletjes de steegjes weer door en gaat voorzichtig weer zitten op haar bekende kruk aan de korte kant voor de bar. Zo, dat was weer een avontuur: of meerdere avonturen tegelijk. Terug naar de oude positie; de routine van Gerda’s kansloze bestaan.

© TG

Je ziet me niet

Je ziet me niet eens

Je ziet me niet eens staan

Voordat ik aantreed

Totdat ik opsta en schijn

Over jouw belachelijkheid

Jouw zielige bestaan

Ik zie je niet

Ik zie je niet eens staan

Voor jou ben ik bekend

Als ik gebaar en heers

Met macht glanzende ogen

Als een hoge zon

Je wilt me in het licht

Je wilt me overal

Zolang ik bij je straal

Totdat de nacht valt

Als de schaduw kruipt

Vervaag ik voor jou

Het licht en ik zijn uit

Als de dag me verlaat

Je ziet me niet

Je ziet me niet eens staan

In de nacht zie ik jou

Ik weet wie jij bent

Jij loutere automaat

Jij staat voor iedereen

Die mij niet ziet

Die mij hier niet ziet

In de schaduw van mijn bestaan

© J.

Met een speciaalbiertje in de hand overziet Gerda het bewerkte ijzer waar zij heer en meesteres over is geworden. Haar fiets staat recht op met nieuwe buitenband en gefinetunde achterwielinstellingen. Ze maakt het in haar hoofd duurder dan het is. Heerlijk even dat mannelijke momentje. Of is het niet de gewoonte om na een intensieve succesvolle klusmiddag een pilsje in de garage open te trekken? Zo, rust en overwinning. Het is heersen in de meest duidelijke omgeving, waar kracht, metaal, oliegeur en behendigheid de dienst uitmaken. Deze mannenwereld is zeer helder en … bevredigend. Want ja, het zal wel niet zo zijn, dat Gerda ergens weer op zoek is naar enige vorm van … bevrediging.  

Het mooie aan vandaag is, dat Gerda geheel zelf haar band heeft weten te vervangen. Daar waar de hele wereld totaal geen vertrouwen in zou hebben, is geschied! Dat scheelt weer een blowjob bij de buurman. Niet dat Gerda daar altijd gebruik van maakt. Natuurlijk zou die blowjob veel makkelijker zijn geweest, maar als Gerda ergens haar zinnen op heeft gezet, dan bespaart ze geen tijd meer. Ieder ander zou dit klusje in een half uur hebben gefikst, maar als Gerda het idee heeft iets uit handen te moeten geven, dan gaat ze er liever een hele dag er alleen mee aan de slag. Het is haar uitdaging en het gaat om haar zelfredzaamheid en onafhankelijkheid. Gerda mag dan wel niet baas over haar eigen orgasme zijn, maar wel baas over eigen klusgestuntel. Ga maar een biertje halen, steek je hand door de deur en doe die maar weer dicht: Gerda is bezig.

Tijdens het klussen kan Gerda zich de verleiding niet weerstaan om na te denken over het nut van het ontmoeten van de juiste in haar leven. We kennen Gerda als een dame (..) die graag trapt tegen het burgerlijke bestaan, maar ja iedereen is op zoek naar iemand en misschien mag dat je spiegelbeeld zijn uiteindelijk, maar die ‘iemand’ moet eerst gevonden worden. Eigenlijk is bijna elke vrouw wel op zoek naar Mister Right. Als Gerda zich eindelijk tot een klus zet, denkt ze aan Mister Right. Kon hij dat niet beter voor haar doen? Het was nu wel handig geweest om in het kader van ‘geven en nemen’ in een relatie even gebruik te maken van die extra handige hand. Hoe materialistisch is deze wens om Mister Right daadwerkelijk te vinden?

Hij is best wel eens nodig, die extra hand: helemaal als je een band aan het vervangen bent. Op een gegeven moment moet de oude band eruit en de nieuwe erin. Je kunt dat niet met één hand. Tenminste, zo sterk is Gerda niet. Sterker nog: ze heeft kippenkracht. Ze kan niet eens haar lesmotor opbokken. Elke keer een drama. Zie daar het dilemma en ze staat er helemaal alleen voor. Toch maar die blowjob pakken? Maar de altijd naar een missie zoekende Gerda geeft het nog niet op. Die optie hebben we altijd nog. Opeens denkt Gerda aan een krik. Ze holt naar haar auto en ja zowaar, een krik. Ze plaatst hem tussen het ijzer. De hefboomconstructie werkt: ook voor Gerda. Zonder gekerm, zonder geschreeuw, zonder de fiets van woede en onmacht aan gort te trappen krijgt Gerda het voor elkaar om dankzij de autokrik met twee handen de oude en de nieuwe band te vervangen. Handig bedacht, vindt ze zelf. En met bandenpech wèl de wegenwacht bellen. De wegenwacht is namelijk al betaald.

Gerda heeft Mister Right opeens niet meer nodig en is opeens erg blij zonder hem. Er lopen genoeg Mister Rights voor haar op de aardbol. Soms heeft Gerda het voor het kiezen, maar dat wat in theorie kan werken, werkt niet in de praktijk. In de praktijk werkt Gerda dan ook graag alleen. Vol genoegdoening zet de het pilsje weer aan haar mond. Heerlijk, zo uit flesje. Mister Right… yeah, right..

© TG

We kennen Tante Gerda van haver tot gort. Niet eens weten we meer waar dat gezegde vandaan komt, maar we snappen hem zolang het op Gerda betrekking heeft. Opeens weten we weer af van ons oer boeren bestaan en plotseling dartelen we als dolle stieren over de weiden achter de koeien aan. (Koe Gerda wordt het eerst gepakt.)

Kennen we Gerda’s schrijfster echter? In hoeverre geeft die zich bloot. Zo kun jij je afvragen of ze zich bij de mannen net zo snel bloot geeft als Gerda? Kortom, hoe laag is haar gras dat ze erover laat groeien? Wat is daadwerkelijke met de schrijfster gebeurd en wat is pure wishful thinking? Was die ene keer met de Griek op de tafel van de vergaderruimte echt of gaan we toch voor de revanche fuck met de al te precieze administrateur? Uiteraard zal dit allemaal niet onthuld worden. Slechts tipjes van de sluier worden gelicht. Het blijft een Peep Show of erger gezegd: een poppenkast. En dat terwijl je dacht, dat je de dame kon grijpen, maar wat je binnenhaalt is slechts een pop zonder onderlichaam. Kun je dus als man weer helemaal niks mee. Seks sells: heeft het altijd al gedaan.

Als we toch even bij dat seks sells stilstaan kun jij je afvragen wie verstandiger is: de alles van het lichaam aanbiedende Gerda of de schrijfster, die een fantasie verkoopt. Dat laatste kan de schrijfster heel goed. Tijdens een trainingsavond kwam de elevator pitch naar voren.  De groep waar de schrijfster in zat moest kenmerken van zichzelf neerzetten die zouden blijven hangen. Al de aanwezige kandidaten deden het natuurlijk fout. Vaak werd er een verkeerde term gebruikt zoals: ‘levensgenieter, ambitieus of manager.’ Dat blijft allemaal niet hangen bij mensen die je voor het eerst op een oersaaie netwerkborrel aantreffen! Naarmate mensen van elkaar de kunst af gingen kijken, verbeterden de antwoorden totdat de trainer bij Tante Gerda aankwam. Nu ja dat was de schrijfster in Tante Gerda modus, want de motivatie was al tot de tenen gezakt.

‘Tegendraads’: zegt ze ferm.

‘Dat is niet goed,’ geeft de trainer gelijk aan. ‘Waar dat dan uit blijkt?’Hij vraagt het gefrustreerd.

‘Uit ons gesprek,’antwoordt de schrijfster trots.

‘Nee hoor,’ geeft de trainer aan.

Beiden zitten op dat moment voor zichzelf gelijk te hebben. Vervolgens gaat de trainer spontaan na wat er bij iedereen is blijven hangen. Je mocht er drie noemen. De coach is bij de schrijfster en zegt spontaan:

‘tegendraads.’

Dus toch!

Dit is Gerda en dit kan haar schrijfster. Overigens had de trainer al de drie termen bij Gerda onthouden: ‘Jammer, kansloos en SOA.’ Onvergetelijke elevator pitch van Gerda: niet te overtreffen. In dieptepunten dan. Op zo’n avond tussen al die nette, carrière mensen kun jij je afvragen wie daar gezeten heeft: Gerda of de schrijfster. Volgens mij weet de schrijfster dat pas achteraf. Tante Gerda komt er immers spontaan uitzetten. Je hebt er geen keuze voor. Dit klinkt aardig schizo, maar daar hebben zowel Gerda als de schrijfster altijd mee gespeeld. Liever schizo dan geheel Tante Gerda zijn of niet toch? Precies, en dat snapt iedereen dan wel. Daar heb je geen meerdere persoonlijkheden voor nodig om dat duidelijk te maken. Persoonlijkheden die overigens niet in elkaar vloeien. Dat moet je niet hebben. Er zijn al genoeg personen die door succes, carrière en geld opeens ’s ochtends zonder erectie wakker worden en dat is best lullig. Graag wel een erectie voor Gerda en vooral voor haar schrijfster of dat toch weer niet? We zullen het allemaal niet weten. De Peep Show is ten einde en we moeten er weer geld in stoppen alvorens de show opnieuw begint: echter zonder bevredigend resultaat.

© TG

Tante Gerda en de linkse zure regen

Daar sta je dan met je hangende rode roos in je SP-gesubsidieerde jasje te kijken naar de regen die over je Trotski-brilletje heensijpelt. Je bent het boegbeeld, zo niet straatbeeld van de partij en al het links wat daarbij hoort. Het helpt niks: je ziet eruit als een verzopen kat. Tante Gerda doet haar eerste indrukken op. De regen moet wel zuur zijn met al die vakbonden en linkse partijen inclusief non-parlementair antisemitisch schorum. Loslopend straatvuil is nooit goed geweest voor het milieu. Nu loopt het los in de Groningse binnenstad. Zo’n menigte doet zelfs deze trotse stad dieprood voor zichzelf schamen.

Ze zijn allemaal tegen of ‘teugen’ zoals je dat placht te zeggen. Tegen dus. Gerda heeft het eigenlijk wel gehad met al die ‘anti’ en ‘contra’ geluiden en nu komt dat bosje rood en groen de stad verzuren. Vakbondslieden schreeuwen door hun megafoon. Troelstra had slechts een aardappelkistje nodig om de revolutie uit te roepen. Niet dat deze revolutie geholpen zou hebben. Dit troepje mensen weet niet eens meer wat een revolutie inhoudt. Als je het lot van de maatschappij in deze handen zou moeten leggen, dan gaat je leven er als eeuwigdurende vakbondsmanifestatie in de regen uitzien. Kijk nu eens naar die blikken. Daar wil je toch niet aan meedoen?

De leraar met de twee kinderen van de stationsreclame is er ook bij. Het skipak is nog niet uit en de zoveelste schoolvakantie is weer doorbetaald genoten. Het gaat zo slecht met ze. Ze moeten hier zelfs in de regen met de linkse mensen, met de PvdA en zelfs met de SP hier leuzen staan schreeuwen, omdat het minimaal 1300 euro minder met ze zou gaan. Door welk beleid, vraagt Stef Blok zich af, maar naar Stef wordt vandaag op de Grote Markt niet geluisterd. Nou, dat is niet helemaal waar, want Gerda staat in haar witte VVD-jas met redelijk wat anderen non-verbaal te communiceren op het plein. De linkse stoet kijkt hen met verbazing aan. Zoveel rechtse VVD-lui op pad!? Dit kan niet! De stad zou van ons zijn, heel de dag. Goh, dat is dus alweer een reden om teleurgesteld gaan zitten te janken. We zijn er alweer tegen. Zure krokodillentranen rollen over de getergde kinderkopjes naar de stadsgrond. De stad kreunt en de martinitoren weet nog net een verzakking te voorkomen. En men dacht dat de parkeergarage die door GroenLinks was tegengehouden de oorzaak was! Dikke onzin dus.

Gerda staat zich te verbazen hoe links hier haar feestje houdt. Al die gezichten. Ze staan zo stijf, zo zuur. Dit is niet hoe je een boodschap verkondigt, hoe je een statement het land in slingert. Met zo’n brok negativisme is het logisch dat een Marokkaan niet wil integreren. Terecht is daarop het antwoord. Zij willen geen verzuurd hoofd krijgen. Liever gezond blozend van een goede linzensoep, maar niet deze rooie soepogen die hier rondlopen door de binnenstad. Groningen schaamt zich vandaag voor haar bezoekers. Zo werkt het niet, zo krijg je niemand geïnteresseerd en zo doet er niemand mee. Dit is links, met haar linkse feestje. Gerda staat erbij en kijkt er naar. Op haar rug een rode tomaat. Gerda haalt haar vinger over de vlek en likt eraan. Bah, wat een zure watertomaat! Een cadeau van links.

©TG

Zelfs afwassen kan niet normaal. Hoe krijgt Gerda die zeepsop nu in d’r gezicht gesmeerd. Allerlei hoeken van de keuken schreeuwen om een beurt. Gerda ook. Ahum… een schoonmaakbeurt ja. De keuken dan.

Na de werkdag is het ook gelijk gedaan met het normale leventje en Gerda heeft het graag zo. Al nadert de midlifecrisis zeer vroeg. Dus verlegen gitaarventjes ver onder haar leeftijd: opgepast. Ze lust je rauw en eenmaal verslonden, stampt ze op de volgende af.

Gerda heeft graag iets tussen haar benen al is het alleen maar de brandstoftank van de motorfiets, die stevig vastklemt als ze de bochten probeert aan te snijden. ‘Niet zo hard’ gilt het in haar oortje. Ze kan het ergerlijk bezorgde hoofd al in haar rug zien boren. De instructeur scheurt er maar reddeloos achteraan. Reddeloos dat is het. De vangrail is voor Gerda.

 Was Gerda maar een dame met een bochel en een gigantisch schrijverstalent. Dan zou haar leven niet zo onopgemerkt voorbij gaan op deze aarde. “You are one of God’s mistakes” klinkt het uit de speakers van een afgetrapte stereotoren. Alsof god haar opgemerkt zou hebben. Nee, geestloos zou haar bestaan verloren gaan als stof op de maan en precies daar trapt Gerda nu hard tegenaan. Alles wat met regelmaat en een relationeel burgerlijk bestaan te maken heeft, moet kapot: tenminste in haar leven. Dat wat er niet is kan ook nog eens kapot. Want Gerda ergert zich een hoop de laatste tijd aan alles wat gewoontjes is en hoort.

Iets in Gerda wil dat niet meer: de regelmaat, het goed voor jezelf zorgen, even lekker genieten. Klaar daarmee. Alles mag wel eens een martiaal bestaan inhouden. Uit met het comfort op basis van geleend geld en geleend geluk. Als je niet naar iets groots toewerkt, kun je beter maar ophouden met bestaan. Het is nog beter dat je in waanzin vervalt, dan oud wordt en vergeten wordt door je kinderen en kleinkinderen. Daar zit je dan met je gebit, je wandelstok en je eenmalige wasbeurt per week. Nee, dan maar beter dement worden: heeft ook iets van waanzin. Och, maar ook dat is te beperkt. Een fataal romantisch bestaan heeft ook zo zijn oppervlakkigheden. Je neukt en leeft er maar op los. Je kunt van alles krijgen en eens houdt het op; dan doe je niet meer mee.

Nee, dan krijg je al voor je daadwerkelijke dertigste verjaardag een dringende uitnodiging voor het beruchte borstkankeronderzoek. Gerda is daar heel duidelijk in: dat borstonderzoek kan de kanker krijgen! Waarom al die preventie als gezondheidszorgeconomen al een prijs op je gezonde lichaam zetten. Deze prijs moet omlaag en joh we gaan medisch zo vooruit. De MRI scanmethode die samenhangt met bestraling is verbeterd na tien jaar onderzoek. Enerzijds krijg je uit je zorgpakket steeds minder behandelingen voor een normaal bestaan, maar als je kanker krijgt, dan worden alle budgetten opengetrokken. Gerda krijgt vast een andere fatale ziekte.

Ja, Gerda kan wel een boekje opentrekken over zaken die in het normale bestaan grondig verkeerd zitten. En ja ze is gefrustreerd als is het deze keer niet seksueel. Of toch wel? Ze weet het niet meer en dat levert stress op. Dus welkom zak snoep, weg met die vitaminen, fuck schoonmaken in huis, fuck de ideale vrouw uit proberen te hangen en fuck alles wat met ‘normaal’ te maken heeft.  Gerda is in het weekend er klaar mee. Heel de week is ze constructief bezig geweest. Een beetje destructie moet er af en toe zijn, maar is dat niet het hele eieren eten van burgerlijk zijn? Af en toe uit de ban springen, stiekem en niet opvallend om vervolgens gewoon de wekelijkse brave routine af te draaien. Tot zover het verzet.

 © TG

Wat is de weg

En waar ga ik

´t Zicht is zo klein

Ik kan overal zijn

Waar is het beeld

Van dorstige wagens

Lonkend op de afrit

Drenkend aan de tank

Verder gaat de stoet

Ieder weet waarheen

De weg is hen helder

Behalve voor mij

Wat is de weg

En waar ga ik

De mist is gedaald

Ik ben zo verdwaald

Waar is het punt

Dat ik kan keren

Weg zijn de lijnen

Die lampen beschijnen

Ik haal niemand in

Niets rijdt hier meer

Ben alleen zonder zicht

Wat is de weg

En waar ga ik

Mezelf achterna

Daar waar ik ga

Het lijkt steeds meer

Dat de weg zich vormt

De mist me omarmt

Met duisternis omhult

Hoe lang rijd ik hier

Ik weet niet hoe ver

Ik ga op in de mist

Slijt me in de weg

Wat is de weg

En waar ga ik

Waar hoor ik thuis

Ben zó ver van huis

© J.

Israël

Ik ben hier en ik weet dat

De tijd zichzelf en mij bespeelt

Na zeven jaar hier sta ik dan

Ik kom alsnog bedrogen uit

Het zou mogen en zou moeten

Ik weet dat ’t mogelijk is

Zo snel kan ik weer verlangen

Alsof zeven jaar verdwenen is

Na zeven jaar: hier sta ik dan

Schuilen kan ik niet meer

Na zeven jaar wat zeg ik dan

Is het te laat of mag ’t niet meer

Ik was daar en ik weet dat

Ik wakker werd naast ‘n vreemde man

Na zeven jaar: hier lig ik dan

Ik kom alsnog bedrogen uit

Het is te laat en nu te vroeg

Ik moet nog een hele tijd

Na zeven jaar en alles opnieuw

Alsof ik niet verander, niet verga

Na zeven jaar en zeven erbij

Zal ik bruggen bouwen, barrières breken

Na zeven jaar sta ik hier weer

Als ik oorlog bekoel en strijd begraaf

Na zeven jaar, ja zeven jaar

Blijf ik loyaal, kom ik trouw

Want na zeven jaar zeg ik je

Dat ik altijd van je hou

© J.

Gerda nadert zo de leeftijd dat er redelijk wat klokjes moeten gaan aftikken. Je zou bijna zeggen haar leven, maar dat klopt ook. Het is precies de leeftijd aan de vooravond dat je in een gezinnetje terecht kan komen. En nee, dat ligt niet als een gespreid bedje klaar voor je. Eerst word je zelf zo'n rolmops en dan mag je lekker braaf een kinderwagen rollen. Volgens Gerda kun je nog beter SOA's meedragen, dan met een bezwangerde buik de Prénatal aflopen. Kunnen ze die fase niet overslaan? Gezeik krijg je toch.

Fases volgen elkaar best wel snel op, vooral als men haast heeft. Er zijn moeders van 23 jaar die al twee kinderen hebben en de derde is op komst. Dan heb je die wens tenminste al gehad. Nu nog een huis kopen en een hond. Uiteraard twee auto's voor de deur en een persoonlijke lening bovenop je tweede hypotheek. En weldra ben je al op het hoogtepunt in je leven, want hoogtepunten in bed zijn er allang niet meer. Je kunt het ook uitstellen, omdat alles tegelijk zo snel is en dan heb je al je doelen van je leven bereikt. Dat is gewoon eng. Eigenlijk kun je daarna gewoon dood gaan. Gerda leeft wel alsof ze dit alles uitdaagt, maar haar dood zal een andere zijn.

We kennen Gerda als de vrouw op de barkruk in haar stamkroeg, die de tentakels uitslaat naar elke man: kansloos of niet. Gerda kent haar eigen jachtseizoen, maar blijkbaar moet ze als jager goed oppassen. Sommige beren willen haar pakken en vastbinden. Binden vooral. Nee.

Voor je het weet loopt ze met een zwangere buik over de kerstmarkt. Niet de markt waar Gerda erg blij van wordt op zijn zachtst gezegd. En dat is nu weer jammer. Gerda is ontzettend geil en aast op elk hapje dat in de buurt rondtippelt. De zoektocht naar de hogere liefde zonder burgerlijk bestaan is wel heel bizar zo, of beter gezegd: 'anaal', want dat maakt je tenminste niet zwanger. Gerda begint er van schrik niet aan en dat is abnormaal voor haar. Ze wantrouwt dit alles. Liever vluchten in eindeloze zoektochten en donkere nachten in haar stamkroeg.

Het gebeurt maar zelden dat Gerda echt iets vindt, wat haar klokje doet tikken en als ze dat vindt, gaat ze over iedereen heen. Vooral over zichzelf. Daarbij moet ze niet gestoord worden. Helemaal niet met de aanbiedingen van een braaf burgerlijk leven. Je vindt haar aan de barkruk aan de korte kant van de bar.

© TG